Delen via sociale media

Dat kan ik toch niet...

Gepost 02/05/2017

Ze staat naast me, klein, bang en verlegen. Ik schat dat ze een jaar of 10 is, grote ogen, en met haar duim in haar mond staat ze me aan te kijken. Ik ben me klaar aan het maken voor mijn examen van mijn opleiding. Gezonde spanning stroomt door mijn aderen en ik praat gezellig met mijn klasgenoten. Dan voel ik opeens dat ze aan mijn mouw trekt, ik moet me bukken zodat ze in mijn oor kan fluisteren. Zachtjes fluistert ze in mijn oor, dat examen, dat kun jij toch helemaal niet? Ik kijk haar aan, en glimlach, maar van binnen voel ik een koude hand om mijn hart. En ik blijf haar stemmetje in mijn hoofd horen. Het zwelt aan tot een steeds luider wordende stem, en na verloop van tijd is het alles wat ik nog kan horen. Tijdens mijn examen moet ik alle zeilen bijzetten om niet volledig dicht te klappen en de handdoek in de ring te gooien. Bezweet stap ik van mijn paard af, gefrustreerd en boos op mezelf omdat ik bij lange na niet heb laten zien wat ik kan. Toch is het voldoende, ik heb het gehaald en langzaam neemt de stem in mijn hoofd in volume af, maar ik weet dat het meisje op de achtergrond staat te wachten, ze wacht op een nieuwe gelegenheid waarbij ze in mijn oor kan fluisteren. 

Dat meisje dat in mijn oor fluistert ken ik, ik ken haar zelfs heel goed, ze is een deel van mij. Een deel waarvan ik altijd probeer om het op de achtergrond te houden achter een gesloten deur, veilig opgesloten in mijn hoofd. Maar op stressmomenten waarbij ik beoordeeld ga worden komt dat kleine meisje aanlopen, eerst voorzichtig op de achtergrond maar ze laat zich niet negeren. Zij is het stuk van mij wat mij altijd vertelt dat ik ga falen, ze staat voor de druk die ik mezelf opleg, de drang om alles onder controle te houden, de angst dat het niet voldoende is, dat mijn prestaties niet voldoende zijn en dat ik zelf niet voldoe als mens. 

Ik zeg altijd gekscherend dat de oordelen van een ander er niet eens toe doen, ik veroordeel mezelf wel. En ja dat doe ik ook, ik geef mezelf niet eens een eerlijke kans om een examen te halen, al tijdens de middelbare school kreeg ik stressaanvallen voor een wiskunde examen. Het voelde letterlijk alsof iemand mijn luchttoevoer halveerde en daarbij al mijn verstand uitschakelde. Alsof er van buiten aan de knoppen gedraaid werd en ik slechts een pion was die hulpeloos moest toekijken. Anders is het niet uit te leggen, en ik snap dat het voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen is, het duurde heel lang voordat ik het zelf snapte. 

Een instant oplossing voor mijn faalangst is er niet, er zijn geen pillen om te slikken, en aan iets anders denken heeft ook nooit het gewenste effect. Er is maar een manier om hiermee aan de slag gaan en dat is praten met het kleine meisje. Waar komt haar angst en verdriet vandaan? Wat is er gebeurd waardoor ze er zo van overtuigd is dat ze niet in staat is om beoordeeld te worden.Waarom is ze niet goed genoeg? En hoe kan ik haar het gevoel geven dat ze wel goed genoeg is. Hoe kan ik zorgen dat ze de onmacht en de frustratie los kan laten. Mijn paarden zijn daarbij een geweldige hulp. Ze reageren op dat kleine meisje, dagen haar uit om uit de schaduw te komen, accepteren het niet als ik haar de leiding geef, een stap terugdoe en stop met handelen. Rohan heeft me 2 dagen voor mijn examen bijna eraf gegooid omdat ik stopte met voelen en denken. Ze eisen van mij dat doorga, dat ik met 2 benen op de grond blijf staan en blijf handelen. Ze verwachten dat ik tegen dat kleine meisje zeg dat ik weet hoe het moet, dat ik haar bij de hand neem en laat zien waar wij samen toe in staat zijn. En ook dat gaat me lukken, stapje voor stapje maar uiteindelijk gaan we het redden.

 

Komt wel goed schatje...

Lees de rest van deze post »

Ben jij perfect?

Gepost 02/05/2017

Waarschijnlijk is het eerste wat je nu denkt, nee natuurlijk niet! Maar toch merk ik steeds van mijn lesklanten dat ze dit wel verwachten van zichzelf. Niet alleen is dit niet vol te houden, het werkt ook nog eens erg demotiverend. Want waarom ergens aan beginnen als je de lat zo hoog legt dat falen de enige optie is? We hebben compassie voor onze paarden, maar waarom dan niet voor onszelf? Waarom jezelf aandoen wat je van een ander niet zou accepteren? Het kan zelfs leiden tot uitstelgedrag, het zoeken naar de perfecte omstandigheden om te kunnen beginnen met oefenen. Vorige week zag ik een prachtige quote die hier op sloeg

 


Pas op voor de bestemmingsverslaving:
Het idee dat je geluk vindt op de volgende plek, volgende baan. of zelfs bij de volgende partner.
Tot je het idee opgeeft dat geluk ergens anders ligt, zal het nooit zijn waar jij bent...
 
En zo werkt het ook bij het werken met paarden. Als je altijd wacht op de ideale omstandigheden, dan kun je nooit beginnen. De grootste meesters zijn ook ooit bij stap 1 begonnen. Dus wees mild voor jezelf en sta jezelf toe om bij stap 1 te beginnen. Kleine stapjes buiten je comfortzone maken het makkelijk om een stapje terug te zetten. Duik je er gelijk hoofd eerst in dan is het lastig om terug te komen tot een plaats waar je comfortabel bent.
Lees de rest van deze post »

Laat je voetstappen achter in het zand

Gepost 02/05/2017

Ze blijft staan in het midden van de cirkel, terwijl het paard rondjes om haar heen blijft rennen, schouders laag, blik afgewend en af en toe zet ze een pas achteruit. Even twijfel ik of ik de vraag zal stellen, maar ik doe het toch. Wat gebeurt er nu? Haar hoofd schiet omhoog en ze kijkt me aan. Ik blokkeer, zegt ze. Ik weet niet meer wat ik moet doen, het paard wil niet stoppen en ik weet het allemaal niet meer. De tranen staan in haar ogen en ik zie haar kijken naar het paard dat bij haar woorden het hoofd laat zakken en rustig begint te stappen. En nu? Wat gebeurt er nu vraag ik. Ze kijkt nogmaals naar het paard welke inmiddels gestopt is en uitgebreid staat te gapen. Hij is gestopt zegt ze, ik heb uitgesproken wat ik voelde en toen stopte hij gewoon.

 
 
 
Lees de rest van deze post »

Aan wie werk jij?

Gepost 02/05/2017

Goh als jij les geeft dan lijkt het altijd alsof ik meer te leren heb dan mijn paard...

Jup dat is inderdaad iets wat ik vaak te horen krijg tijdens het lesgeven en het klopt als een bus. Toen ik begon met lesgeven dacht ik dat ik paarden zou gaan trainen, maar niets was minder waar, ik ben voornamelijk bezig als tolk tussen mens en paard en dan in het bijzonder om de mens te leren om zich verstaanbaar te maken richting het paard en om te vertalen wat het paard vertelt aan de mens. In theorie is het allemaal best simpel, als je houding en intentie goed zijn dan begrijpt het paard wat je bedoelt, maar er is zoveel ruis op de lijn dat zelfs simpel niet altijd makkelijk is. Het krijgen van controle over je lichaam is bijvoorbeeld al 1 punt, want geloof mij, in het begin ga je zelfs twijfelen over wat links en rechts is. En dan kun je eindelijk je lichaam in de goede richting draaien, moet je ook nog op je paard gaan letten. Naar de signalen die hij maakt, leren om sneller te draaien dan je paard, en ook nog adem blijven halen en als het even kan er ook nog plezier in hebben. Dit is iets wat je niet in één les op kunt pikken, maar je kunt natuurlijk wel beginnen en gaandeweg als je kilometers maakt, je lichaam en paard leert kennen, dan zie je dat de puzzelstukjes op hun plaats beginnen te vallen, je merkt dat het makkelijker gaat, dat je paard zich meer en meer op jou richt en dat er echte communicatie op gang komt. Voor mij blijft dat altijd een magisch moment om te zien. Paarden die zich volledig afsloten, of juist aan het vechten waren tegen iedere vorm van druk, worden zacht, beginnen te kauwen en likken en zoeken contact met de mens. Het begin van een relatie die opnieuw opgebouwd wordt op een stevig fundament.
Had ik al gezegd dat ik de mooiste baan in de wereld heb?

Lees de rest van deze post »

Zou jij je veilig voelen in een wereld zonder grenzen en regels?

Gepost 02/05/2017


Deze vraag stelde ik aan een van mijn leerlingen die mij vertelde dat ze 'ruzie' met haar paard maakte. Het conflict begon toen ze op haar grenzen bleef staan waar ze normaal gewend was om toe te geven aan de wensen van haar paard. Ze hadden een behoorlijk meningsverschil, en uiteindelijk deed hij wat ze vroeg maar toch voelde ze zich er niet gerust op. Was het wel ok als ze haar grenzen zo duidelijk neerzette? Moest haar paard dan klakkeloos doen wat ze vroeg of mocht ze ook ruimte open laten voor inbreng van het paard?
Het stellen van grenzen staat niet gelijk aan het eisen van je paard dat hij alles doet wat je vraagt zonder weerwoord. Maar het stellen van grenzen geeft wel een veilig kader aan waarbinnen je samen met je paard kunt zoeken naar welke vorm van samenwerking voor jullie werkt.
Een paard is een kuddedier wat inhoudt dat het van zijn veiligheid afhankelijk is van zijn kudde. Hij is een expert in het lezen van zijn omgeving en de energie van de mensen en dieren om zich heen. Hij zal steeds testen of wij in staat zijn om de grenzen die wij stellen te kunnen handhaven. Hou eens voor jezelf bij hoe vaak je voor je eigen paard achteruit stapt, hoe vaak je paard jou aan de kant zet of in het ergste geval zelfs over je heen loopt. En probeer dan eens vol vertrouwen tegen je paard te zeggen, ik sta HIER en ik ga niet voor je aan de kant. Je kunt je paard zelfs steeds uit je ruimte zetten. Binnen korte tijd leert je paard dat jij iemand bent om rekening mee te houden, dat je wel meebeweegt, maar toch stevig genoeg bent om weerstand te bieden aan zijn geduw en getrek. En dat is voor een paard heel erg fijn, dat geeft hem zekerheid dat je stabiel genoeg bent om leiding te geven en van daaruit is het mogelijk om samen aan het leren te gaan.

Wil je meer leren? Neem contact op en dan gaan we aan de slag.


Lees de rest van deze post »

Staat jouw paard aan de beenhulpen?

Gepost 28/04/2015

De komende weken wil ik een aantal hardnekkige gewoontes uit de paardenwereld benoemen en mijn visie daarop geven.

Vandaag een hele belangrijke, staat jouw paard aan de beenhulpen?

Vroeger op de manege leerde je elke pas aandrijven. Maar hoe is dat voor het paard?

Het aandrijven elke pas is de perfecte manier om je paard te desensibiliseren. Te wat? Nou te desensibiliseren, dat betekent dat je het paard ongevoelig maakt, in dit geval voor je beenhulp. Je leert het paard letterlijk om niet te reageren op je beenhulp. Vaak geeft dit veel frustratie voor de ruiter die hardere hulpen gaat geven, of zelfs de sporen uit de kast trekt. Alles om een flegmatiek paard weer aan het lopen te krijgen. Zich er niet bewust van dat ze zelf de oorzaak zijn.

Been geven hoort enkel te gebeuren op het moment dat je iets van het paard wilt. Wil je versnellen? dan leg je je kuit aan, geef lichte druk en kijkt of het paard reageert, zo niet? Geef iets meer been en desnoods een KLEIN tikje met de zweep achter je been. Zorg daarbij wel dat het paard voldoende ruimte heeft aan de voorkant om ook daadwerkelijk vooruit te gaan. Gaat hij voorwaarts dan haal je gelijk alle druk eraf, braaf paard.

Gaat je paard te hard vooruit? Neem het dan nooit gelijk terug, hij reageert immers op je beenhulp. Je kunt dan hooguit stellen dat je beenhulp kleiner mag, maar neem nooit de voorwaartse drang weg, hij reageert!. Bij het geven van been wil je dat het paard gaat versnellen of verruimen, het beste moment om dit te doen is als het binnen achterbeen van de grond komt, dat is immers het moment dat het been naar voren kan grijpen. Het komt ook voor dat ruiters het been geven in draf verbinden aan het lichtrijden, maar ook hierbij krijg je veel onbalans bij zowel ruiter als paard. Het aandrijven moet altijd een doel hebben, dit kan zowel zijwaarts als voorwaarts zijn.

Wees altijd zorgvuldig met je beenhulpen, check of je reactie krijgt en beloon je paard gelijk door de druk weg te nemen.

Een andere reden waarom een paard flegmatiek kan zijn is de scheefheid, maar daarover later meer.

Lees de rest van deze post »

Waar ligt jouw grens?

Gepost 13/01/2015

Heb je dat ook wel eens? Dat je vol goede moed aan een nieuwe uitdaging met je paard begint, soms op eigen initiatief, soms met hulp van iemand anders en dat je na afloop toch met een rotgevoel achterblijft? 

                        

Misschien heb je het na een les van een nieuwe instructeur die je verder pusht dan de vorige instructeur.

Of je doet mee aan een training op stal waarbij er toch meer gevraagd wordt dan jij en je paard aankunnen. En die buitenrit met hele harde wind waarbij jullie bijna in de sloot belanden. Zomaar een paar voorbeelden van situaties die veel mensen bekend in de oren klinkt. 

Je neemt je nog zo voor om alleen dingen te doen die jullie beiden aankunnen maar door druk van buitenaf of druk die je jezelf oplegt ga je over onzichtbare grenzen heen. 

Waar leg je voor jezelf de grens? En nog belangrijker hoe kun je deze grens bewaken? Hoe kun je voorkomen dat je je in het heetst van de strijd toch laat verleiden om over je grens heen te stappen? En soms is het niet eens verleiden maar word je gewoon keihard erover heen geschreeuwd. 

 

- Allereerst is het belangrijk om voor jezelf duidelijk te hebben waar jouw grens en die van je paard ligt. Als je dit voor jezelf op      voorhand bepaald hebt dan is het makkelijker om daarbij te blijven als je onder druk staat. Een beetje gezonde spanning is prima, maar bij     meer mag je dit echt uitspreken.

- Het is het belangrijk om goed naar je paard te blijven luisteren. Gedraagt hij zich anders dan normaal? Voel je meer spanning bij je         paard?  Zo ja, kun je dit af laten vloeien? Als dat niet meer lukt dan is het het slimste om even een time out te nemen. Laat je daarbij niet       leiden door wat de mensen om je heen zeggen maar luister naar je eigen gevoel. 

- De mensen langs de kant staan niet in jouw schoenen. Jij bent zelf verantwoordelijk voor het welbevinden van jou en je paard. Het     is altijd moeilijk om de meningen van anderen naast je neer te leggen maar dit voorkomt dat jij met een vervelend gevoel blijft zitten.

-Stoppen is geen opgeven! Als jij of je paard zich niet prettig voelen bij een situatie dan kun je altijd stoppen. Misschien tijdelijk tot jullie er     weer tegen kunnen, maar het kan ook zijn dat jullie er helemaal niet achter staan. Kijk dan naar de grens die je op voorhand gesteld hebt en     bepaal dan wat je gaat doen. Het kost soms meer doorzettingsvermogen om stop te zeggen dan om over je grens te gaan en vooral niemand tegen de haren te strijken.

En bedenk vooral dat het leuk moet zijn, een nieuwe uitdaging is er om de band tussen jou en je paard nog beter te maken en om jullie horizon te verbreden! 

 

Lees de rest van deze post »

Het laatste taboe...

Gepost 17/03/2014

Het paardrijden en het omgaan met paarden is de laatste jaren erg veranderd, vaste patronen worden doorbroken, en er vindt een ware revolutie plaats in paardenland. Maar er is één hardnekkig taboe welke nog op veel manege's, pensionstallen en verenigingen in stand wordt gehouden. Het taboe van de angst. Als klein meisje ben ik ook wel eens van mijn lievelingspony gelanceerd, ik kreeg een bemoedigend klopje en werd er gelijk weer opgehezen. Opstaan en doorgaan was het motto, en toegegeven, als kleine hummel werkte dat perfect.Maar gaandeweg ga je toch anders om met eventuele valpartijen, paarden die toch iets heftiger blijken te reageren dan voorzien of een buitenrit op een winderige en natte dag.

Ruiters die op volwassen leeftijd vallen of zich bezeren stappen veel minder gemakkelijk over hun angst heen. Toch is dit precies wat er verwacht wordt van de buitenwereld. Ze krijgen te horen dat ze gelijk weer op moeten stappen (anders heeft hij gewonnen) het paard een rotschop moeten geven (anders wordt hij de baas) of hem eerst af moet matten aan de longeerlijn (hij is gewoon stout). Maar wat gebeurt er eigenlijk fysiek in je lichaam als je met een dergelijke angst gelijk weer op je paard gezet wordt? Ga je op dezelfde voet verder? Is het net zo gemakkelijk om ontspanning te vinden?

Hoe reageer jij in zo'n situatie? Stap je net zo onverschrokken weer op, of voel je ergens in je lichaam toch wat spanning? Het is niet ondenkbaar dat je de dag erna zere schouders hebt van de spanning of blauwe plekken aan de binnenkant van je benen van het knijpen op je zadel. Stel je eens voor wat een dergelijke spanning doet voor de gemoedsrust van je paard. De eerste reactie van een paard bij onraad is het aanspannen van de spieren, klaar voor een eventuele vlucht. Bedenk eens wat er gebeurt als jij met aangespannen spieren op je paard gaat zitten. Buiten het feit dat je gewichts en beenhulpen veel minder goed doorkomen breng je je paard ook in een staat van paraatheid. Spanning van de ruiter wordt zonder woorden overgebracht op het paard. Elke kleine verandering kan dan genoeg zijn voor een uitbarsting, door de spanning in je lichaam ben je tijdens zo'n uitbarsting ook minder goed in staat om te handelen. Het kan zelfs zo zijn dat je lichaam zoveel adrenaline aanmaakt dat je niet meer kunt handelen.

Maar wat moet je dan wel doen?

Het erkennen van je angst is al de grootste stap, want je bent niet alleen. Ook de beste ruiters, instructeurs en manege eigenaren hebben momenten die ze spannend vinden. Zorg dat je er met anderen over praat, kijk waar je grootste angsten en valkuilen liggen, maar ook waar je eigen kracht ligt. Wat kun je op dat moment veranderen in je rijden of het omgaan met paarden? Heb je angst bij het buitenrijden, ga dan eerst eens wandelen voor je er weer op stapt. En zit je er eenmaal op en kom je in een spannende situatie, voel je dan niet zwak als je afstapt en een stuk naast je paard loopt. Negeer de stemmen in je hoofd die zeggen dat je dan zwak bent, je bent pas zwak als je niet eerlijk tegenover je zelf bent. Juist door een weloverwogen beslissing te maken als afstappen toon je je sterkte, je krijgt tijd om je lichaam af te gaan, eventuele spanning af te laten vloeien en eens goed in en uit te ademen. Voel je je dan comfortabel? Dan stap je lekker weer op, zo niet dan blijf je gewoon nog even wandelen. Maakt je dat een slechtere ruiter? Absoluut niet, je bent een betere ruiter dan wanneer je was blijven zitten en met alle spanning in je lijf door was blijven gaan met kans op een foute afloop.

 

Heb je veel spanning in je lijf? Kijk waar je de spanning hebt, probeer gericht deze spieren te ontspannen. Ga met beide voeten op de aarde staan. Buig je knieëen een beetje en adem rustig in en uit. Zit je op je paard? Zet beide voeten ontspannen in de stijgbeugels, ontspan je spieren en adem rustig helemaal in en uit. Probeer ook te voelen wat jouw ontspanning bij je paard teweegbrengt. Helpt het je paard?

 

En bovenal blijf in jezelf geloven. Als je bij voorbaat al denkt dat een situatie gaat mislukken dan is de kans groot dat je gelijk krijgt. Dus zorg dat je jezelf haalbare doelen stelt en wees blij met elke stap die je zet, hoe klein ook.

 

Lees de rest van deze post »

Get up and get straight

Gepost 08/12/2013

Ik begon met paardrijden toen ik 7 en het leven nog simpel was. Maar naarmate ik ouder werd werd mijn lichaam stijver en pijnlijker. Ik merkte dit niet alleen tijdens mijn rijden maar ook verder in mijn leven. Ik werk als serveerster, maak lange dagen en krijg vaak weinig rust. In de loop der jaren reageerde mijn lichaam steeds meer. Mijn heupen en schouders stonden niet langer op één lijn en ik kon mijn rechterarm niet meer voorbij mijn schouder krijgen. De dokter gaf mij pijnstillers en stuurde me door naar de fysio. Deze diagnostiseerde mij met scoliose en vertelde mij dat ik ermee moest leren leven.De mensen die mij kennen weten dat er niets is wat mij zo aan de gang krijgt als iemand die mij verteld dat er grenzen zijn aan wat ik kan. Ik begon met hardlopen, pilates en yoga. Nu weet ik dat veel mensen vinden dat paardrijden geen sport is, maar om een goede ruiter te kunnen zijn moet je een goede balans hebben, je beweegt met jouw lichaam het lichaam van je paard. Als alles in elkaar klikt dan krijg je een partnerschap waarbij ruiter en paard op een waanzinnige manier met elkaar verbonden zijn. Als je dat ooit gevoeld hebt weet je wat toewijding is en wat hoe je samen één kunt worden. Maar om het beste uit deze samenwerking te kunnen halen heb je een rechtgericht en uitgebalanceerd paard nodig. En om zo'n paard te krijgen heb je ook een uitgebalanceerde  en rechtgerichte ruiter nodig.Mijn trainTessa Roos heeft mij voorgesteld aan Arton die tijdens onze eerste sessie begon met het kijken naar hoe ik stond. Hij kon me gelijk vertellen dat ik inknikte aan de rechterkant en mijn heup dus omhoog kwam en mijn schouder naar beneden ging aan die kant. Dat wist ik natuurlijk al, maar Arton was de eerste die mij vertelde WAAROM dat zo was. Hij legde mij uit dat de spieren aan mijn rechterkant veel korter waren dan die aan mijn linkerkant. Op het paard betekende dat dat ik teveel gewicht op mijn linkerzitbeenknobbel legde waardoor Rohan zijn linkerspieren niet kon verlengen en dus niet de juiste buiging aan kon nemen. Arton heeft mij geholpen met oefeningen die mij niet alleen rechter maakten maar waar mijn lichaam ook veel losser van werd. In de tweede sessie heeft hij mijn schouderprobleem opgelost in minder dan 3 minuten, wat vast een nieuw record is. De sessies met Arton helpen mij niet alleen te begrijpen hoe mijn lichaam werkt en dat ik zelf de sleutel heb tot een pijnvrij en flexibel leven. maar zij maken me ook een betere ruiter en leren mij het belang van core stability. De eerste keer dat ik weer op Rohan stapte stopte hij en draaide zijn hoofd naar mij. We hebben allebei moeten wennen aan onze nieuwe balans, maar toe wij deze eenmaal gevonden hadden maakte het een wereld van verschil.  Dank je Arton voor je expertise, toewijding en het verschil dat je gemaakt hebt. http://floatsting.com/

Lees de rest van deze post »

Buigen of barsten

Gepost 24/11/2013

Voor ik de mogelijkheid kreeg om mijn paarden aan huis te stallen heb ik altijd op pensionstallen gestaan, over wat ik daar allemaal gezien heb kan ik sowieso een boek schrijven. Maar voor nu wil ik er één punt uithalen. De uitlaatklep...

Paardrijden is namelijk een hobby en hobbies doe je voor je ontspanning en die zijn natuurlijk leuk. O nee wacht, die MOETEN natuurlijk leuk zijn, en daar gaat het bij veel mensen nog wel eens mis. Want hoe houd je het leuk als je zoveel frustraties met je mee sleept? Je hebt een drukke baan, kinderen misschien, veel aan je hoofd, een kapotte auto, vriezer of ruzie met een collega en dan heb je de uitlaatklep van je paard gewoon nodig, toch?

Naar huis na een drukke werkdag, gauw eten, omkleden en hup naar stal. Eenmaal op stal staat je paard net te eten, maar ja je betaalt genoeg dus hij moet gewoon luisteren op dat moment, halster om, stal uit, opzadelen. Jemig blijf eens stilstaan, sta niet zo te draaien, verdikkeme doe je mond open voor het bit. Auw, ga van mijn tenen af, schiet eens op. En voordat je je eindelijk in het zadel kunt hijsen is je stemming en zin eigenlijk al tot het nulpunt gedaald, maar je zit er nu op dus getraind gaat er worden. Het volgende uur ben je bezig met een waar gevecht, je paard schrikt overal van, is niet aan de hulpen, luistert voor geen meter en gaat als je pech hebt ook nog eens omhoog aan de voor- of achterkant, of misschien zelfs allebei. Je bent aan het vechten met je paard, duwt je sporen er net even te hard in, of geeft toch nog even een heftige tik met je zweep. Gefrustreerd stap je af, gooit je paard op stal en neemt een borrel in de kantine of thuis, maar ondertussen bekruipt je toch een akelig gevoel, is dit het? Waarom doe ik dit, wat is de lol hiervan en ergens heb je toch een schuldgevoel omdat je je frustratie afgereageerd hebt op je paard, maar je weet niet hoe je het anders moet doen. 

 

Bovenstaande situatie heb ik heel vaak gezien, en wat mij het meeste is bijgebleven is de paniek bij de paarden en de hopeloze frustraties van de eigenaren. Want in deze situatie zijn er immers geen winnaars, niemand komt er beter uit. Maar hoe gebeurt dit nu? Wat is hier aan de hand? Waar komt de wisselwerking tussen ruiter en paard vandaan. Het heeft alles te maken met het niet los kunnen laten. Gedurende de dag bouw je zoveel spanning op die je niet af kunt laten vloeien dat je deze mee neemt naar je paard. Je paard krijgt jouw negatieve energie en spanning mee en zal dit overnemen in zijn gedrag. Waardoor jullie combinatie een bal wordt die steeds harder gaat rollen, terwijl jullie allebei niet meer in staat zijn om de spanning af te laten vloeien. Ik heb gehoord van een instructeur die aan een lesklant vroeg: Hoeveel spanning heb je op een schaal van 1-10? Kun je het zelf af laten vloeien? Nee? Afstappen en rond gaan lopen tot je het kwijt bent want met zoveel spanning hoor je niet op je paard thuis. En dat is een waarheid als een koe. 

Maar hoe kun je dit oplossen? Voornamelijk door eerlijk te zijn tegen jezelf, door duidelijke doelen te stellen voor jezelf, maar bovenal door te luisteren naar je lichaam en je gevoel. Wat voel je op zo'n moment? Hoe voelt je lichaam aan? Wat vertelt je paard tegen je? Is hij gespannen? Kun je die spanning af laten vloeien door hoofd laag, even te kroelen of een rondje te lopen? Kun je je eigen spanning af laten vloeien? Kun je even aan de hand werken met je paard. Luister naar je eigen ademhaling, voel de spieren in je lichaam? Kun je je hartslag voelen? Probeer eens bewust stil te staan bij jezelf vóór je op je paard stapt en laat je verrassen door het effect! 

 

 

 

Lees de rest van deze post »