Delen via sociale media

Buigen of barsten

Gepost 24/11/2013

Voor ik de mogelijkheid kreeg om mijn paarden aan huis te stallen heb ik altijd op pensionstallen gestaan, over wat ik daar allemaal gezien heb kan ik sowieso een boek schrijven. Maar voor nu wil ik er één punt uithalen. De uitlaatklep...

Paardrijden is namelijk een hobby en hobbies doe je voor je ontspanning en die zijn natuurlijk leuk. O nee wacht, die MOETEN natuurlijk leuk zijn, en daar gaat het bij veel mensen nog wel eens mis. Want hoe houd je het leuk als je zoveel frustraties met je mee sleept? Je hebt een drukke baan, kinderen misschien, veel aan je hoofd, een kapotte auto, vriezer of ruzie met een collega en dan heb je de uitlaatklep van je paard gewoon nodig, toch?

Naar huis na een drukke werkdag, gauw eten, omkleden en hup naar stal. Eenmaal op stal staat je paard net te eten, maar ja je betaalt genoeg dus hij moet gewoon luisteren op dat moment, halster om, stal uit, opzadelen. Jemig blijf eens stilstaan, sta niet zo te draaien, verdikkeme doe je mond open voor het bit. Auw, ga van mijn tenen af, schiet eens op. En voordat je je eindelijk in het zadel kunt hijsen is je stemming en zin eigenlijk al tot het nulpunt gedaald, maar je zit er nu op dus getraind gaat er worden. Het volgende uur ben je bezig met een waar gevecht, je paard schrikt overal van, is niet aan de hulpen, luistert voor geen meter en gaat als je pech hebt ook nog eens omhoog aan de voor- of achterkant, of misschien zelfs allebei. Je bent aan het vechten met je paard, duwt je sporen er net even te hard in, of geeft toch nog even een heftige tik met je zweep. Gefrustreerd stap je af, gooit je paard op stal en neemt een borrel in de kantine of thuis, maar ondertussen bekruipt je toch een akelig gevoel, is dit het? Waarom doe ik dit, wat is de lol hiervan en ergens heb je toch een schuldgevoel omdat je je frustratie afgereageerd hebt op je paard, maar je weet niet hoe je het anders moet doen. 

 

Bovenstaande situatie heb ik heel vaak gezien, en wat mij het meeste is bijgebleven is de paniek bij de paarden en de hopeloze frustraties van de eigenaren. Want in deze situatie zijn er immers geen winnaars, niemand komt er beter uit. Maar hoe gebeurt dit nu? Wat is hier aan de hand? Waar komt de wisselwerking tussen ruiter en paard vandaan. Het heeft alles te maken met het niet los kunnen laten. Gedurende de dag bouw je zoveel spanning op die je niet af kunt laten vloeien dat je deze mee neemt naar je paard. Je paard krijgt jouw negatieve energie en spanning mee en zal dit overnemen in zijn gedrag. Waardoor jullie combinatie een bal wordt die steeds harder gaat rollen, terwijl jullie allebei niet meer in staat zijn om de spanning af te laten vloeien. Ik heb gehoord van een instructeur die aan een lesklant vroeg: Hoeveel spanning heb je op een schaal van 1-10? Kun je het zelf af laten vloeien? Nee? Afstappen en rond gaan lopen tot je het kwijt bent want met zoveel spanning hoor je niet op je paard thuis. En dat is een waarheid als een koe. 

Maar hoe kun je dit oplossen? Voornamelijk door eerlijk te zijn tegen jezelf, door duidelijke doelen te stellen voor jezelf, maar bovenal door te luisteren naar je lichaam en je gevoel. Wat voel je op zo'n moment? Hoe voelt je lichaam aan? Wat vertelt je paard tegen je? Is hij gespannen? Kun je die spanning af laten vloeien door hoofd laag, even te kroelen of een rondje te lopen? Kun je je eigen spanning af laten vloeien? Kun je even aan de hand werken met je paard. Luister naar je eigen ademhaling, voel de spieren in je lichaam? Kun je je hartslag voelen? Probeer eens bewust stil te staan bij jezelf vóór je op je paard stapt en laat je verrassen door het effect!