Delen via sociale media

Laat je voetstappen achter in het zand

Gepost 02/05/2017

Ze blijft staan in het midden van de cirkel, terwijl het paard rondjes om haar heen blijft rennen, schouders laag, blik afgewend en af en toe zet ze een pas achteruit. Even twijfel ik of ik de vraag zal stellen, maar ik doe het toch. Wat gebeurt er nu? Haar hoofd schiet omhoog en ze kijkt me aan. Ik blokkeer, zegt ze. Ik weet niet meer wat ik moet doen, het paard wil niet stoppen en ik weet het allemaal niet meer. De tranen staan in haar ogen en ik zie haar kijken naar het paard dat bij haar woorden het hoofd laat zakken en rustig begint te stappen. En nu? Wat gebeurt er nu vraag ik. Ze kijkt nogmaals naar het paard welke inmiddels gestopt is en uitgebreid staat te gapen. Hij is gestopt zegt ze, ik heb uitgesproken wat ik voelde en toen stopte hij gewoon.

 
 
 

Zomaar een klein fragment uit een van de coachings die ik de afgelopen tijd gedaan heb. Maar wel een heel bijzonder stukje, het geeft een inzicht in verborgen patronen die we niet alleen bij de paarden maar ook in ons dagelijks leven hebben. Vroeger ben ik gepest, hard en dagelijks, en het kan niet anders dan dat dit sporen heeft nagelaten bij mij. En een van de patronen die ik daardoor ontwikkeld heb is om te proberen om mezelf onzichtbaar te maken. Als ik maar niet teveel aandacht op mezelf vestig dan is er niemand die mij ziet, last van mij heeft en een reden heeft om mij te pesten. Schouders laag, blik op de grond en vooral geen gesprek aanknopen want dan heeft niemand last van mij, want daar was ik bang voor dat mensen last van mij konden hebben. Eigenlijk deed ik dus heel hard mijn best om geen voetstappen achter te laten. Maar ik weet niet of je ooit op een strand gelopen hebt? Dat lukt dus niet, er blijven altijd voetstappen in het zand staan, en als de zee komt, dan worden de twijfelende ondiepe voetstappen als eerste weggespoeld.

En zo werkt het ook bij de paarden, hoe meer je jezelf durft te laten zien hoe makkelijker het voor de paarden is om jou te zien en met je samen te zijn. Als een kuddedier is het voor een paard van essentieel belang om stabiel te zijn, om mee te bewegen en om samen te werken. Als wij ons echter klein maken en achteruit lopen stappen we eigenljk fysiek en emotioneel uit de situatie en stoppen we elke vorm van samenwerking. Of dit nu met een paard is, of met een ander persoon, we trekken ons terug en laten het over aan de ander. En zo verliezen we het overzicht, de controle en het recht om te beslissen over de situatie. In de afgelopen jaren heb ik geleerd om niet achteruit te stappen en mezelf klein te maken, maar juist vooruit te stappen en mijn plaats in te durven nemen. En zoals veel van jullie al weten heeft dit ertoe geleid dat ik per 1 maart fulltime beschikbaar ben als coach en instructeur om zo nog meer mensen te leren hoe ze op een fijne en veilige manier hun plaats in kunnen nemen en diepe voetstappen in het zand leren zetten.